ကုက္ကုရဇာတ်

ကုက္ကုရဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက အနောက်တိုင်းပြည်တွင် မင်းတစ်ပါး အုပ်စိုးလျက်ရှိသည်။ ထိုမင်းကား အလွန်မိုက်မဲပြီး၊ လောဘကြီးလှသည်။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ နန်းတော်ကို အလွန်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင်ကား အလွန်လှပသော ပန်းဥယျာဉ်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုဥယျာဉ်တော်ကြီးကား ပန်းမျိုးစုံ, သစ်ပင်ကြီးငယ်, ရေကန်ကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုနန်းတော်တွင် ကုက္ကုရ မည်သော ကြက်မတစ်ကောင် ရှိခဲ့သည်။ ထိုကြက်မကား အလွန်ပင် လောဘကြီးပြီး၊ အလွန်ပင် မိုက်မဲလှသည်။ ကြက်မကား နေ့စဉ် နေ့တိုင်း နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ ပန်းဥယျာဉ်သို့ သွား၍ အစာရှာသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ကြက်မကား ပန်းဥယျာဉ်အတွင်း လျှောက်လည်ရင်း ရွှေဒင်္ဂါးများစွာကို တွေ့တော်မူသည်။ ထိုရွှေဒင်္ဂါးများကား မင်းကြီး၏ ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ ကြက်မကား ထိုရွှေဒင်္ဂါးများကို မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။

“အံ့ဖွယ်ပင်...ဤကား အလွန်လှပဆန်းကြယ်သော ရွှေဒင်္ဂါးများ ဖြစ်ပေသည်။ ကျွန်ုပ်ကား ဤသို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါ။” ကြက်မက တွေးတော်မူသည်။

ကြက်မကား ထိုရွှေဒင်္ဂါးများကို မိမိ၏ အသိုက်သို့ သယ်ဆောင်သွားရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့ရာတွင် ရွှေဒင်္ဂါးများကား အလွန်ပင် လေးလံလှသဖြင့် ကြက်မကား သယ်ဆောင်ရန် မတတ်နိုင်။

ကြက်မကား မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို မသိ။ ထို့နောက် ကြက်မကား ရွှေဒင်္ဂါးများကို မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ ကြက်မကား နေ့စဉ် နေ့တိုင်း ထိုနေရာသို့ လာ၍ ရွှေဒင်္ဂါးများကို ကြည့်ရှုသည်။

တစ်နေ့သောအခါ ကြက်မကား အလွန်ပင် ပျင်းရိငြီးငွေ့လာသည်။ ကြက်မကား ရွှေဒင်္ဂါးများကို ထုတ်၍ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်လိုသည်။ သို့ရာတွင် ကြက်မကား မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို မသိ။

ကြက်မကား ထိုရွှေဒင်္ဂါးများကို မင်းကြီးထံသို့ သွား၍ ပြသရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ကြက်မကား ရွှေဒင်္ဂါးများကို မိမိ၏ အသိုက်မှ ထုတ်၍ မင်းကြီးထံသို့ သယ်ဆောင်သွားလေသည်။

မင်းကြီးကား ကြက်မအား မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ “အချင်း...ဤကား အဘယ်နည်း။ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ရွှေဒင်္ဂါးများကို သယ်ဆောင်လာသနည်း။”

ကြက်မကား မင်းကြီးအား ဤသို့ လျှောက်တင်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား ပန်းဥယျာဉ်အတွင်း လျှောက်လည်ရင်း ဤရွှေဒင်္ဂါးများကို တွေ့တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်ကား ဤရွှေဒင်္ဂါးများကို အလွန်ပင် နှစ်သက်လှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား ဤရွှေဒင်္ဂါးများကို အရှင်မင်းကြီးအား ပေးအပ်လိုပါသည်။”

မင်းကြီးကား ကြက်မ၏ စကားကို ကြားတော်မူသည်နှင့် အလွန်ဒေါသထွက်တော်မူသည်။ “အချင်း...သင်ကား အလွန်ပင် မိုက်မဲလှသည်။ ဤကား ငါ၏ ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ သင်ကား မည်သို့ ဤသို့ ရွှေဒင်္ဂါးများကို ယူလာသနည်း။”

မင်းကြီးကား ကြက်မအား ထောင်ထဲတွင် ထည့်တော်မူသည်။ ကြက်မကား အလွန်ပင် နောင်တရသည်။ ကြက်မကား မိမိ၏ မိုက်မဲမှုနှင့် လောဘကြောင့် ထောင်ထဲတွင် အကျဉ်းကျခံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မာ့ဘုံမှ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးသည် ကြက်မ၏ အဖြစ်ကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုနတ်မင်းကြီးကား ကြက်မအား ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။

“အို...ကြက်မ...သင်ကား အလွန်ပင် မိုက်မဲလှသည်။ သင်ကား လောဘကြီးလှသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်ကား သင့်အား ကယ်တင်မည်။”

နတ်မင်းကြီးကား ကြက်မအား ထောင်ထဲမှ ကယ်တင်တော်မူသည်။ ကြက်မကား အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။ ကြက်မကား နတ်မင်းကြီးအား ကျေးဇူးတင်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို မည်သို့မျှ မဆပ်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီးအား ကျွန်ုပ်၏ သစ္စာကိုသာ ပေးအပ်နိုင်ပါသည်။”

နတ်မင်းကြီးကား ကြက်မအား ဤသို့ ဆုံးမတော်မူသည်။ “အို...ကြက်မ...သင်ကား လောဘကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ သင်ကား မိုက်မဲမှုကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ သင်ကား အလွန်ပင် မေတ္တာကြီးမားသော သတ္တဝါများ၏ ကျေးဇူးကို သိတတ်ရမည်။”

ကြက်မကား နတ်မင်းကြီး၏ ဆုံးမစကားကို နာခံသည်။ ကြက်မကား လောဘ, မိုက်မဲမှုကို စွန့်လွှတ်သည်။ ကြက်မကား နတ်မင်းကြီးအား သစ္စာစောင့်သိလျက် အသက်ရှင်နေထိုင်ကြသည်။